Strona główna
ABC zachowywania się w kościele
(na podstawie błoga Stanisława Krajewskiego Savoir vivre w kościele.
Podręcznik dla świeckich; opracowała Barbara Ludwig)

   
Każdy kulturalny człowiek, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że naszym zachowaniem rządzą pewne zasady. Nie dziwią nas reguły dotyczące różnych dziedzin naszego życia - są oczywiste. Zachowujemy się stosownie do okazji - tak nas nauczyli rodzice i dziadkowie, takie są przyjęte obyczaje. Dlaczego zatem tak często mamy kłopoty z właściwym zachowaniem w kościele?
Odpowiedź jest dość prosta Niestety popadamy w rutynę i zamiast uczestniczyć we Mszy Św. to na nią „wpadamy" - bez głębszej refleksji i zastanowienia, z przyzwyczajenia. Bo tak wypada. Umyka nam istota Uczty Pańskiej, dlatego:

1. Głośne zachowanie
- nie rozmawiajmy w kościele nie tylko podczas trwania Mszy Św. ale również przed jej rozpoczęciem i bezpośrednio po jej zakończeniu;
- nie módlmy się również zbyt głośno, ani zbyt głośno nie śpiewajmy. To innych rozprasza, dostosujmy się do ich rytmu i sposobu śpiewania;
- jeśli mamy niespodziewany, gwałtowny i długotrwały napad kaszlu opuśćmy kościół;
nie chrząkajmy głośno, szczególnie, gdy akurat w kościele zapada cisza.
Powstrzymajmy się od głośnego i widocznego ziewania;
- nie stawiajmy parasola czy laski w taki sposób, by te przedmioty wciąż przewracały się
z hukiem;
- nie przechodźmy przez kościół w czasie trwania Przeistoczenia i innych ważnych
momentach Mszy Św.
- za zachowanie dzieci odpowiadają rodzice - także o kościele. Uczmy nasze dzieci od małego,
że kościół jest Domem Bożym, a nie podwórkiem. A jeżeli dziecko płacze, dokazuje, stańmy
z nim w kruchcie lub przed kościołem;
- nie rozglądajmy się i nie wypatrujmy, jak inni ubrali się na tę okazję. Nasze takie zachowanie może przyciągać wzrok innych, rozproszyć ich albo nawet zgorszyć.
2. Cukierki, guma do żucia i telefony komórkowe
- spożywanie cukierków i żucie gumy w kościele jest powodem oburzenia i zgorszenia, świadczy
o naszym nonszalanckim i aroganckim stosunku do Boga, kapłanów i wiernych.
Świadczy o lekceważeniu i prostactwie;
- czasami słychać w kościele podczas nabożeństwa sygnał komórki, bo jej bo jej właściciel
nie może jej odszukać. Nie zabierajmy telefonów komórkowych do kościoła, a jeśli już,
to trzeba bezwzględnie pamiętać o ich wyłączeniu
3. Klękamy i kłaniamy się
Są to znaki szczególne. Muszą być godne w najwyższym stopniu,stateczne, poważne,
bez pośpiechu. Pamiętajmy, że siadanie na piętach to nie jest klęczenie tylko... siadanie
na piętach. W trakcie mszy św. klękamy na obydwa kolana - nie przyklękamy.
4. Znak krzyża
Znak krzyża wykonujemy starannie, bez pośpiechu, bo to jest znak naszej wiary i miłości,
znak szacunku i przywiązania.
5. Znak pokoju
Przekazując sobie znak pokoju nie powinniśmy robić tego w taki sposób, by powodować zamieszanie. Jeżeli dokonujemy go przez podanie ręki należy to zrobić sprawniez powagą
i tylko z tymi osobami, które są w pobliżu.
6. Punktualność
Bądźmy punktualni na spotkanie z Bogiem, choć On na nas zawsze czeka. Na Mszę Św.
i inne nabożeństwa przychodźmy przed wyznaczoną godziną, aby mieć czas na wyciszenie,
na przygotowanie się na spotkanie z Jezusem
   
BARDZO WAŻNE:
Zawsze uczestniczymy we Mszy św. wewnątrz kościoła. Jeżeli z uwagi na dzieci musimy
przebywać bezpośrednio przed kościołem w trakcie Mszy Św. to pozostańmy w modlitewnym skupieniu:
- nie rozmawiajmy
- nie biegajmy, nie spacerujmy
- nie palmy papierosów, nie żujemy gumy
- pamiętajmy także, że mężczyźni zdejmują czapki z głów, tak samo jak mężczyźni,
którzy przebywają wewnątrz kościoła
- przychodząc do kościoła na ucztę, na spotkanie z naszym Panem i Zbawicielem, ubieramy się godnie i elegancko, a zarazem skromnie. Unikamy odkrytych ramion i dekoltów, obcisłych
i prześwitujących ubrań oraz spódnic przed kolano i krótkich spodni
 
NIECH MÓJ STRÓJ ŚWIADCZY O MNIE I O MOJEJ WIERZE.
          
Artykuł z gazetki parafialnej Głos świętego Jakuba, nr 137, s. 6/7
*********************************************************************************************
Wróć do początku